IT-gedicht voor de NS

IT staat voor informatietechnologie en dus ben je dolblij dat het wordt afgekort tot slechts twee letters.
In september kwamen de IT’ers en architecten van NS tezamen om van elkaar te leren en hun toekomstvisies te presenteren.
Dit gebeurde op het hoofdkantoor van de NS te Utrecht.

Ik, De Man met de Pen, heb niet echt veel kaas gegeten van IT, linked data, artificial intelligence en open source information, maar toch schreef ik een vers met een frisse kijk op de zaak (zie hieronder).
Aan het eind van de middag droeg ik het gedicht voor en werd de informatieve, technologische dag poëtisch samengevat.

Bent u ook op zoek naar een sneldichter, wrap-up-dichter of evenementendichter?
Neem contact met me op en ik leg graag uit wat ik voor u kan doen.

 

Schrijven in de (model)trein
De arena waarin de voordracht plaatsvond

Alle lof en een beetje confetti

Als doodnormale woon-werk-reiziger
denk ik natuurlijk nooit echt aan IT.
Ik denk alleen: “de trein wordt prijziger
en kom ik wel op tijd van A naar B,”

maar ondanks doorsnee treinforenzenzorgen
voel ik mij door u allen diep geraakt:
bij u voel ik me digitaal geborgen,
omdat u mij steeds virtueel bewaakt.

Bedankt dat van mijn NS spoorwegritten
de bulk big data nooit is uitgelekt;
de keren dat ik eerste klas ging zitten,
de keren dat ik niet heb uitgecheckt.

Weet dat ik als klant nooit meer zal kiezen
voor een ánder soort mobiliteit.
Nee, mij zult u als klant echt nooit verliezen,
zolang de trein op tijd en veilig rijdt.

Ja, ik (de reiziger) groei in getale;
het volk dat haastig tussen treinen rent
en zwetend poogt de aansluiting te halen
neemt toe in twintig jaar met 40%.

Vandaar ook dat u hier nu samen bent;
voor toekomstvisie, architectenlessen
én opdat u aan het credo went:
alleen samen kom je tot successen.

Technologieën en de klantervaring,
u krijgt het allemaal soms op uw bord,
de wissels tussen geldstroom en besparing,
het vaste feit dat alles anders wordt.

Van duct tape tot de nieuwste integraties,
hoe álles steeds maar digitaliseert.
Knooppuntplanning, linked data revelaties,
het heeft u, naar ik hoop, geïnspireerd.

Nu kamp ik nog, als doodnormale dichter,
met een besef dat me nogal ontzet
en tegelijk maakt het m’n leven lichter,
want u komt dagelijks voor mij uit bed.

U zet dag in dag uit vrij vroeg de wekker
opdat ík, die graag uit treinen staart,
een doorgewinterd OV-chipkaart-checker,
mijn reis als soepel en plezant ervaar.

Maar goed, u hoorde architectenvisies
(de bruggenbouwers van proces naar mens),
maar nu zet ik uiteen met veel precisie
wat ik, uw reiziger, ten diepste wens:

dat u zo zalig aan IT blijft werken,
aan elke app, model, aan elk proces,
en dat de reizgers er niks van merken,
want dan boekt u een ongekend succes…

…én ik wens, wanneer ik jarig ben
(indien ik op die dag ben ingecheckt),
dat ik, terwijl ik naar mijn treintje ren,
dan onder de confetti wordt bedekt.

september 2019, de Man met de Pen ©


lestips poëzieweek

In opdracht van de Stichting Lezen schreef ik meerdere lestips voor het basisonderwijs.
Hiermee kunnen docenten die “iets met poëzie” willen doen in hun les gemakkelijk uit de voeten.

Via de website van de Poëzieweek 2020 kun je vrij eenvoudig aan prachtige en volledig uitgewerkte tips komen om met poëzie aan de slag te gaan in jouw les.

Ik schreef twee lestips:
eentje a.d.h.v. een gedicht van Jaap Robben en eentje a.d.h.v. een gedicht van Mensje van Keulen.

Gaat dat zien en maak gebruik van de gratis te downloaden lestips!


LO♥ES

 

festivaldichter

Tijdens Festival de Fusie in Leiden was ik, de Man met de Pen, aanwezig om snelverzen te schrijven voor het publiek.
Er was een huiselijke cultuurtent ingericht, compleet met schrijftafel, bureaulampje en fauteuils.

Daar ontving ik de festivalgangers en schreef ik vervolgens vlotte verzen over o.a. een verloren liefde, festivals en de gevoelens die ze oproepen, een opbloeiende vriendschap, een onenightstand en het successeizoen van AFC Ajax.

Zoekt u ook een sneldichter voor uw festival, evenement of bedrijfsfeest?
Neem gerust contact met me op.


dichter bij laaggeletterdheid

Op 21 maart 2019 vond in het prachtige Fort de Batterijen een mini-congres plaats met als thema: laaggeletterdheid. Dit congres werd georganiseerd door de bibliotheek Lek & IJssel en was bedoeld voor allerlei vrijwilligers en beroepsgroepen die met laaggeletterdheid in aanraking (kunnen) komen.

Ik, de Man met de Pen, was aanwezig om de sprekers te horen, de paneldiscussie mee te maken en om enkele workshops bij te wonen. Vervolgens ging ik ijverig aan de slag met het gedicht dat ik aan het eind van de dag ten gehore zou brengen.

Het was een behoorlijke uitdaging om van de variatie aan sprekers en informatie één geheel te maken. Tot het laatste moment ben ik blijven schrijven om het gedicht beter te maken en uiteindelijk was de voordracht een succes, waarbij iedereen doodstil luisterde naar mijn in woorden gegoten afsluiting van de bijeenkomst.

*Met veel dank aan Anne Rutten van de bibliotheek Lek & IJssel die op het idee kwam mij in te zetten als slotakkoord.

Bij deze het gedicht dat ik schreef:

Eén team, één taak

Wellicht ironisch dat ik hier al dichtend
een versje voordraag voor de aardigheid
doorspekt van rijm en soms taalvaardigheid
en dat ik me daarmee vooral zal richten

tot mensen die verenigd en tezamen
zich prima kunnen redden met de taal
en dat zelfs kunnen duiden als “normaal”.
Je hoeft je voor de taal toch niet te schamen!?

Om nu als jonge Irma voort te spreken:
ze las de bijbel spellend, woord voor woord,
en zo drong plots haar blindheid tot haar door
en zij stond niet alleen in haar gebreken,

want slechts in deze kleine regio
zijn 15.000 mensen laaggeletterd.
Ze voelen zich qua taal allicht ontredderd,
praktijkvoorbeelden zijn er legio:

een kind dat in de bieb slechts onrust vindt,
een man die zich verliest in zijn papieren,
gemeentebrieven, aanvraagformulieren,
de vrouw die nooit meer voorleest aan haar kind.

Zo kom je bij de vraag die brandt en prangt
van hoe je dit probleem kan signaleren
en of het tij nog tijdig valt te keren?
Hoe weet je wat de kwaal van jou verlangt?

Ja, waar we sowieso voor moeten waken
is steunen op het huidige succes
van taalcafés en van voorleesexpress
en talig zieke brieven beter maken,

want tevens blijkt het niet erg overbodig
te werken aan relatie, veiligheid
en óók te leren van diversiteit;
misschien heeft ieder mens een klantreis nodig.

Van wethouder tot vrouw aan het loket,
ze gaan als pas geoliede machines
op zoek naar hulp in tal van disciplines,
opdat het vangnet breed wordt ingebed.

En dan (alsof het niet complex genoeg is)
komt Jozef met zijn arme vader aan
die bij een U steeds Utrecht kan zien staan,
voor wie dus autorijden zelfs gezwoeg is.

Dus zo wordt laaggeletterdheid een kwaal
die ook veel met cultuur te maken heeft,
met normen, waarden, hoe je handjes geeft.
Het gaat dus niet alleen maar over taal.

Nu rest de schone taak, aan u gericht,
voor dit probleem een oplossing te vinden
en als één team de krachten te verbinden,
zoals de woorden in een eindgedicht.

de Man met de Pen © 2019


Foto: Jelmer de Haas (www.jelmerdehaas.nl)
Foto: Jelmer de Haas (www.jelmerdehaas.nl)