dichter op 2019 (NPO Radio 1)

Aan het eind van 2019 riep NPO Radio 1 luisteraars op om het jaar in een gedicht te vatten.
Om die reden klom ik in de pen en schreef een gedicht met de titel:
Tussen hoop en vrees.

Ik werd door Ronald Giphart uitgenodigd in de studio en mocht daar mijn gedicht voordragen tijdens de uitzending:

Tussen hoop en vrees 

 

Het jaar ving aan met Scheveningse regen

die dartel brandend langs de stranden waaide, 

met van der Staaij die Nashville Statements kraaide

en May met steevast Brexit-winden tegen. 

 

Ook hebben we ons portie haat gekregen

in Christchurch, Utrecht waar een doorgedraaide

gegriefde ziel de zwartste angsten zaaide.

Slechts Duncan zong zich zoetjes naar een zege. 

 

We hebben kortom bovenal verloren;

Derk Wiersum, Deelder, Bijl en Notre Dame. 

Racisten gaan als voetbalfans vermomd. 

 

Toch mocht er nieuwe hoop op zegen gloren

in jeugd die voor klimaat de straat op kwam, 

een man die heilzaam langs elf steden zwom.

 

© de Man met de Pen


Pak je kunst!

Bij StayOkay in Utrecht Centrum (aan de Neude) staat sinds kort een sigarettenautomaat.
Daarin bevinden zich Pakjes Kunst: werken gemaakt door lokale kunstenaars die je voor slechts €4 uit de automaat kan trekken.

Ook ik, de Man met de Pen, heb unieke gedichten aangeleverd die in de Pakjes Kunst verstopt zitten.
Erg leuk om er eens langs te wandelen en jouw kunst te pakken!


Wrap-up dichter

Op 14 november 2018 vond er een interessante conferentie plaats van Cultuuronderwijs/Scholen in de Kunst in Amersfoort met als thema: culturele diversiteit. Daarbij mocht ik een wrap-upgedicht schrijven om de algemene boodschap en sfeer van de bijeenkomst samen te vatten.

Vooral op basis van de sprekers aan het begin van het evenement (Fatma Koser Kaya en Özcan Akyol) schreef ik een gedicht dat ik aan het einde van de bijeenkomst ten gehore bracht (zie foto’s onderaan). Vandaar de naam “wrap-up”, wat zoiets betekent als afronden of verpakken.

Na nog wat mensen te hebben gesproken en workshops te hebben bijgewoond is dit het eindresultaat geworden:

Missie

Centraal als thema stond diversiteit.
Dat ging toch over ras en achtergrond,
geloof, geaardheid, kroeshaar of juist blond
en over termen als etniciteit?

Maar al die grote woorden zeer ten spijt
blijkt dat je als immigrantenkind
het “anders zijn” niet eens zo ondervindt
en dat veel afhangt van nieuwsgierigheid.

Ach, wie je bent is zomaar een verweving
van je taal, je school en je cultuur,
met wie je speelt en ook in welke buurt;
zo word je het product van je omgeving.

Maar waar je woonde en bent opgegroeid
(bijvoorbeeld Deventer in ’84,
in een buurt wat pauper en neerslachtig)
houdt je soms geketend en geboeid.

De een voelt zich als kind gehoord, geborgen,
met een gevulde maag, gevulde zakken.
De ander heeft bijkans geen cent te makken
en klampt zich vast aan “met het oog op morgen”.

Zo blijkt dat het dus best gevaarlijk is
om als docent te focussen op leren
en te vergeten om te observeren
wat een kind kán en wie het waarlijk ís.

Vandaar dat nu mijn eindconclusie is
dat de kiem van kunde en talent
vooral benoemd moet worden en herkend
en dat “niets kunnen” een illusie is.

Aan u de taak talent dat soms heel diep
in iemands binnenste lui ligt te slapen
in dans of spel of taal te doen ontwaken
bij u op school, ’t cultuurhuis of de bieb.

De Man met de Pen ©

De reacties achteraf en later op social media waren erg positief en lovend.